23 dic. 2013

Bos desexos de ano novo, entre contos e poesía

Os últimos días de clase deste 2013 pasáronnos voando entre actividades, exames e notas. Non atopamos nin un minuto para dar conta aquí do feito. Así que facémolo agora, un pouco a touro pasado.
O martes 10 de decembro, en lugar de dedicarnos á celebración do día dos Dereitos Humanos (que tamén tería estado ben), fixemos a nosa reunión do Club de lectura ao mediodía.  Visionamos a curtametraxe "A lus do mundo", recitamos algún poema de Nimbos, o único libro publicado de Xosé Díaz Castro, e logo ensaiamos algún dos contos infantís para lerlles aos pequechos e pequechas do CEIP Sagrada Familia.

















O martes 17 fomos un bo grupo de rapaces e rapazas (de 1º, 2º e 3º da ESO, máis Andrea, de 1º Bac) con dúas profes a lerlles contos aos máis cativos do Cole Sagrada Familia. Resultou unha experiencia inesquecible para quen participamos nela. Primeiro contáronlles contos á rapazada de 1º de Primaria, no salón de actos, e por grupos de entre cinco e oito. E logo, aula por aula, tal como se fosen contacontos profesionais, cada equipo do Lugrís  foi embelesando aos meniños e meniñas enchéndoos de maxia literaria. Algúns foron moi doados de enganchar, de seducir; con outros, como os de tres aniños, resultou algo máis complicado.  Aprendimos moito e gustaríanos repetir, posto que quedamos coa sensación de que aínda podemos facelo mellor.







Felices vacacións (neste caso os antigos romanos, dirían "Felices Saturnais") e os mellores desexos para o ano novo!! Animádevos a mergullarvos en máis contos e máis poesía... 

15 dic. 2013

Os nosos relatos de ciencia



Presentamos aquí dous relatos sobre temas científicos de alumnos do noso IES. Redactáronos para o concurso Ciencia que conta e quedáronlles moi interesantes. 
Paulo Marqués Cardoso (1º ESO) escribiu sobre Fleming e Yago Mayor Cabrera (tamén de 1º ESO) sobre Mileva Maric, a primeira esposa de Einstein. 
Aquí os tedes: 


1.  A muller do "xenio"

 A MULLER DE EINSTEIN. ROUBOU EINSTEIN A TEORÍA DA RELATIVIDADE Á SÚA MULLER?

Lendo as investigacións realizadas alá polo 2005, moitos de nós pensamos que a primeira muller de Einstein, MILEVA MARIC, tivo moito que ver coa gran ecuación E=m.c2 e dubidamos se realmente Einstein era quen semellaba ser.
Remontándonos aos comezos, todo naceu como nace calquera historia de amor. Coñeceu a Mileva no instituto Politécnico de Zurich e pronto gañou o seu corazón con cartas nas que lle dicía entre outras cousas: "estou solo con todo o mundo salvo contigo". "Estou moi feliz de terte atopado, tan parecida a min en todos os aspectos".
Aínda que a relación non era aprobada nin pola propia nai de Einstein, o frechazo fixo que se namorara daquela serbia, coxa e matemática chamada Mileva Maric, que coñecera nos seus tempos estudiantís.
Antes de casar, Mileva quedou embarazada del e naqueles tempos, que unha muller quedara en estado antes do matrimonio era un escándalo público, polo que deu a luz a unha nena que posiblemente deron en adopción. É hoxe o día que aínda non se coñece nada do seu paradeiro.
Anos despois casaron e tiveron 2 fillos máis, un deles enfermo e cun retraso mental que levouno a ser internado.
Pero sen desviarnos do tema, o que se cuestiona hoxe en día é:

Foi Albert Einstein o credaor da teoría da relatividade?    

Sabemos que Einstein era físico e non matemático e Mileva Maric, non obstante, era unha gran matemática que ensinou moitas cousas a Einstein.
Comezaron a surxir rumores do roubo da teoría, que repercutiu na súa relación e isto unido ao machismo de Eintein, fixo que incluso antes de separarse lle dirixira varias cartas ameazadoras.
A teoría non sería creada polo maior xenio da humanidade senón pola súa muller!!, á que nin siquera lle adicou ningún recoñecemento despois de recibir o premio Nobel de Física.
Durante o resto da súa vida, dedicouse a estudar a Teoría do Campo Unificado, unha teoría universal que trata de integrar as catro forzas fundamentais que gobernan as leis físicas actuais (gravidade, electromagnetismo, forza nuclear forte e forza nuclear debil). Nunca quixo falar sobre as súas investigacións sobre a enerxía e as forzas que rixen o todo, pois consideraba que o mundo non estaría preparado para entedelo.
Revolvendo entre as cousas de Einstein sóubose que chegou a pensar nunha enerxía infinita que non se atreveu a incluir nas súas teorías, pois era tan asombrosa que o mundo podería autodestruirse.
Hai dúas grandes incógnitas sobre este gran xenio que quedarán para a eternidade :
  • Tiña realmente dúas caras e realmente era un machista e non ese xenio afable que todos coñececemos?
  • Foi el o verdadeiro artífice da teoría da relatividade?
Para E.H. Wealker, Einstein foi un verdadeiro machista que se aproveitou de Mileva, pois esta, como boa nai, tivo que coidar do seu neno e non poido adicarlle o tempo suficiente ao seu traballo para concluilo. Einstein aproveitou a ocasión roubándolle así as súas ideas e despois separouse dela, casando anos despois coa súa prima Elsa.
As malas linguas din que a razón para este segundo casamento non foi por amor, senón polo gran traballadora que era e porque a súa intelixencia era bastante menor ca de Mileva.
Nunha carta atopada pódese ler como desprezaba ás mulleres e incluso atreveuse a afirmar: "A ciencia agría ás mulleres". Pero o seu problema non era unicamente co sexo feminino senón tamén cos seus semellantes. De aí, a súa famosa frase:

"Hai dúas cousas infinitas: o espazo e a estupidez humana e da primeira non estou seguro".

Non era unha persoa sociable e coas súas palabras e feitos non deixaba de insultar ao ser humano.
Morreu só e non quixo que a súa morte fose noticia; foi incinerado na máis absoluta intimidade, estando presentes menos dunha ducia de persoas. Pero non se quemou todo: o seu cerebro foi gardado e custodiado coa esperanza de poder investigar a súa “xenialidade“.
Quero dedicar este traballo a todas as mulleres científicas,sempre agochadas detrás dun home e, en especial, dedicarllo a Mileva, unha gran científica que morreu soa e esquecida en Zurich, anos antes que Einstein. Unha muller sufridora, traballadora e grande, tan grande que descubriu a bomba atómica e fixo tambalear os cimentos da física clásica coa súa famosa ecuación: E=m.c2.  

Yago Mayor Cabrera

2. OS DESCUBRIMENTOS DE FLEMING


Xa con seis aniños unha profe vaticinoulle:
Algún día serás un home importante!!”
Ese era Fleming! O azar sempre acompañouno ó longo da súa vida .
Dous dos grandes descubrimentos de principios do século XX viñeron da súa man e, como non, tamén da casualidade.
Estudiando a gangrena gaseosa atopouse coa lisozima despois de que as mucosidades procedentes dun espirro caesen sobre unha placa de petri na que medraba un cultivo bacteriano. Notou días despois que as bacterias tiñan sido destruidas no lugar que tiña sido depositado o fluido nasal.
Pero non só o azar foi o seu compañeiro, senón tamén o desorden. En septembro do ano 1928 o caos reinante no seu laboratorio foi o causante do novo descubrimento. Estaba realizando varios experimentos e cando foi ollar os seus cultivos antes de destruirlos notou que unha colonia de fungo medrara espontáneamente nunha placa sembrada con Staphylococcus aureaus , como si de un contaminante se tratata. As colonias bacterianas que se encontraba ó redor do fungo eran cada vez máis transparentes debido a unha lisis bacteriana. A lisis sinificaba a morte das bacterias patóxenas crecidas na placa. E ahí deu a cara por vez primeira a penicilina, a salvadora de tanta xente!!
Fleming decatouse que esta substancia natural de efectos antibacterianos era producida por un mofo, o Penicillium.
Comunicou o seu descubrimento sobre a penicilina no British Journal of Experimental Pathology e continuou traballando co fungo durante un tempo.
A obtención e purificación da penicilina a partir dos cultivos de Penicillium notatum resultaron dificiles e máis apropiados para os químicos e el, non era químico, o seu fungo era inestable….así que ninguén lle fixo o menor caso e a comunidade científica creu que a penicilina non era tan importante e só era útil para tratar infeccións banais.
Mais o antibiótico creou interese nos investigadores estadounidense durante a segunda guerra mundial, pois querían superar a mediciña alemana que contaba con sulfamidas (primeiros antibióticos).
Os químicos Ernst Boris Chain e Howard Walter Florey crearon en Inglaterra un metodo de purificación da penicilina que permitiu a distribución comarcal para o resto da poboación.
Fleming non patentou o descubrimento crendo que así sería máis doado a difusión dun antibiótico necesario para o tratamento das numerosas infecións que afectaban o mundo .
Recibiu o premio Nobel da mediciña que quiso compartir xunto a Ernst Boris Chain e Howard Walter Florey.
Despois de morrer a súa muller ,o que foi un duro golpe para el,continuou traballando no instituto do St.Mary (Saint Mary’s College) que dirixiu durante a vida que lle quedaba.
O descubrimento da penicilina tivo un cambio para a mediciña moderna: outros investigadores aportaron novos antibióticos coa estreptomicina, empregada para o tratamento da tuberculose salvando millóns de vidas.
O aporte cientifico de Fleming foi doble pois ademais de descubrir unha das mediciñas salvadoras de millóns de persoas, percatouse que pode haber moléculas enzimáticas con actividade antibiótica que tamén poderían ser utilizados con fins terapeuticos similares.
Que máis dicir dun “grande”? Humilde, traballador, querido por todos… Fleming, o noso médico universal!!
Paulo Marqués Cardoso


10 dic. 2013

Os nosos microrrelatos de medo, todos gañadores

Ao fin decidímonos a publicitar aquí os microrrelatos de terror, os gañadores e presentados. Aínda que non foron demasiados os que nos fixestes chegar, si foron de calidade e podo asegurarvos que non foi doado decidir cal era o mellor.

Sen máis preámbulos, aquí os tedes:


NIVEL 4º ESO – BACHARELATO - CICLOS

1.
1º PREMIO

Mis antiguas pesadillas regresan. Esta noche siento que se ciernen sobre mí. Estoy asustado y sus voces no me dejan dormir, hablan en una lengua que desconozco y me atormentan mostrándome mis peores miedos.
Grito una y otra vez pidiendo ayuda. En vano, pues nadie aparece. Lentamente me dejo sumir en la inmensa oscuridad, mientras, poco a poco, olvido quien soy. Mi existencia desaparece junto con mis recuerdos y sólo queda la voz de mis lamentos.

(Yasmín Barros Bolico, 1º Bac A)

2.  “Venganza de un asesino siniestro”                                                                                                 
MENCIÓN DE HONOR

Ya estaba cerca, a unos metros, pero ellos estaban paralizados. De pronto, vieron la sangre sobre su camiseta en aquel lugar oscuro, lleno de polvo, máquinas viejas y arañas. Jamás pensaron que tendrían al asesino tan cerca, en un lugar tan fúnebre y lleno de terror. Habían llegado tarde, Luis ya estaba muerto, nada podía cambiarlo. Su sangre fue derramada para clamar el odio que atormentaba a aquella criatura. Su venganza había acabado, pero ¿qué haría con los demás?
Tal vez lo mismo que con Luis...

(Adriana Motataianu, 1º Bac A)

3.
MENCIÓN DE HONOR

Mis antiguas pesadillas han regresado. Esta noche, siento que se ciernen sobre mí. Mi cuerpo lucha por despertarse mientras palpo las paredes en busca del interruptor. Al encenderse, la luz me provoca una equívoca sensación de alivio desmentida por mis ojos.
Veo como, en medio de la habitación, una forma ambigua y oscura, permanece quieta, sé que me observa, sé que está sonriendo, pero, ¿cómo? No tiene ojos, no tiene boca. Carece de rostro.
Grito, pero algo ahoga mi voz. Entonces, aquel ente se acerca y me rodea, susurrándome unas palabras que me obligan a recordar.
Cierro los ojos y bajo la cabeza mientras las lágrimas comienzan a recorrer mis mejillas.
  • Has vuelto...- pronuncio con un ligero temblor en mis labios.
(Andrea Barros Bolico, 1º Bac B)


- NIVEL 1º, 2º, 3º ESO – PCPI
1º PREMIO

El asesinato del cuarto piso”
Yo estaba cerca, a unos metros, pero ellos estaban paralizados. De pronto, vieron la sangre que salía por la cañería que bajaba del cuarto piso, seguían paralizados por aquel suceso. A Jorge se le ocurrió subir a investigar lo que estaba pasando. No se pudieron negar a tal proposición. Las chicas y Dayama decidieron subir al cuarto piso. Cuando llegaron allí empezaron a escuchar unas voces que decían; “¡Fuera de aquí!” Dayama se abrazó a MartÍn, y a su novio. Cuando se volvió a escuchar la voz todos salieron corriendo, excepto Martín. Se quedó en el piso y se acercó a la puerta derecha. Pulsó el timbre, atemorizado por todos aquellos sucesos y de pronto, abrió una señora para ver que pasaba y detrás de él entraron Dayama y Jorge que regresaron al piso cuando vieron que Martín se había quedado arriba. La señora cerró la puerta y sacó un cuchillo de la nada y empezó a perseguirlos por la casa. Parecía poseída por algún tipo de espíritu.
Dayama pensó que era una broma de Jorge y Martín y se acercó a la señora para demostrar que no tenía miedo. Pero la señora sacó de nuevo el cuchillo y se lo clavó en el pecho. Martín, desolado, se abalanzó sobre la señora, que se desvaneció al instante. Jorge empezó a levitar y dijo:
  • ¡Fin del juego! Hasta aquí llegó todo.
Le clavó un cuchillo a Martín y cayó junto a su amada. Al menos dormirán juntos para siempre.

(Samuel Valls Casasnovas, 2º ESO B)


NORABOA A TOD@S!!!

E, lembrade, hoxe mesmo encontrámonos ao mediodía na biblioteca para ver A LUS DO MUNDO...   




29 nov. 2013

A impresión que nos deixou ANOCA



O pasado mércores 27 de novembro recibimos a visita de dous profesores do cárcere de Teixeiro acompañando a José Manuel, interno nesa mesma prisión. A experiencia resultou impactante (creo non esaxerar en absoluto). Coñecer de primeira man como é o cárcere, como se vive a cotidianeidade, o tedio e aburrimento do día a día, as decisións ou situacións que poden conducirnos a vivir alí... provocaron en todo o alumnado - e demais- unha profunda empatía. Penso que tamén nos impresionou a valentía e forza de vontade que poden sacar algunhas persoas, como José Manuel, para superar o feito e afrontar o presente e o futuro. 

ANOCA, "Aprender NO CÁrcere", facendo significativo o seu nome, serviunos para aprender doutra maneira, para darnos unha boa lección de vida. 
O alumnado de 3º e 4º da ESO, que tivo un magnífico comportamento, respectuoso e participativo (todo hai que dicilo), prometeu seguir en contacto a través do blog... Contamos con facelo...  Deixo aquí algunhas fotos para a lembranza.












E volvendo a temas máis propiamente do Club de lectura, engado tamén algunha foto do día que nos quedamos a ver Los crímenes de Oxford; eramos poucas, pero pasamos un moi bo tempo. 



Tamén vos lembro que na última reunión (do pasado 26 de novembro) acordamos volver a vernos o martes 10 de decembro ao mediodía para ver a curtametraxe A lus do mundo realizada polo alumnado do IES Poeta Díaz Castro de Guitiriz, a onde iremos de excursión posiblemente no mes de febreiro. 


17 nov. 2013

Crimes en Oxford e outros contos de terror...

O pasado mércores 13 de novembro quedamos unhas poucas "escollidas" a ver a película española Los crímenes de Oxford a mediodía. Este filme trata sobre crimes cometidos seguindo unha serie lóxica ou matemática. Nela fanse moitas referencias ao filósofo austríaco L. Wittgenstein (autor da nomeada cita: "Do que non se pode falar o mellor é calar") e tamén á escola grega dos pitagóricos; amósansenos as rúas de Oxford coas súas magníficas librarías e tranmítesenos a paixón con que se poden vivir as matemáticas. Á profesora Camino, que estivo con nós, non se lle pasou por alto un dos gazapos da película: nun momento fálase dun premio nóbel de matemáticas..., pero non hai premios nóbel nesta materia (por que será?).



                                

Cambiando de tercio, o prazo do concurso dos Microrrelatos de terror, non foron moitos os presentados, aínda que si de boa calidade. Axiña diremos quen son as premiadas.
E respecto ao club de lectura, reunirémonos de novo o martes 26 de novembro para falar dos libros, películas e contos infantís que temos no horizonte.

31 oct. 2013

Falando de pequenos relatos... e números

Este martes pasado, o 29 de outubro, tivemos reunión do club de lectura no recreo e charlamos sobre O asasinato do profesor de matemáticas, o libro que centra as nosas charlas de momento; falamos tamén doutros libros de Sierra i Fabra, de concursos en marcha (esperamos moita participación nos Microrrelatos de terror) e fixemos plans para próximas reunións (das que en breve indico as datas confirmadas). 

E falando de mate, atopei estes días un breve relato (aínda que non micro) que trata de aritmética... e fíxome sorrir. A ver se con vós tamén  o logra: 

"Vamos a inventar los números

-¿Por qué no inventamos unos números?
-Bueno, empiezo yo. Casi uno, casi dos, casi tres, casi cuatro, casi cinco, casi seis.
-Es demasiado poco. escucha estos: un remillón de billonazos, un ochote de milenios, un maramillar y maramillón.
-Yo entonces inventaré una tabla:

              tres por uno, concierto gatuno
              tres por seis, no me toquéis
              tres por dos, peras con arroz
              tres por siete, quiero un juguete
              tres por tres, salta al revés
              tres por ocho, nata con bizcocho
              tres por cuatro, vamos al teatro
              tres por nueve, hoy no llueve
              tres por cinco, pega un brinco
              tres por diez, lávate los pies.

-¿Cuánto vale ese pastel?
-Dos tirones de orejas.
-¿Cuánto hay de aquí a Milán?
-Mil kilómetros nuevos, un kilómetro usado y siete chocolatinas.
-¿Cuánto pesa una lágrima?
-Depende: la lágrima de un niño caprichoso pesa menos que viento; la de un niño hambriento pesa más que toda la tierra.
-¿Cuánto mide este cuento?
-Demasiado.
-Entonces inventémonos rápidamente otros números para terminar. Los digo yo, a la manera de Módena: unchi doschi treschi cuara cuatrischi, miri mirinchi, uno son dos.
- Yo entonces voy a decirlos a la manera de Roma: unci dusci trisci, cuale cualinci, mele melinci, rife rafe y diez."

É do escritor italiano  Gianni Rodari, do seus moi coñecidos Cuentos por teléfono. Hai tamén versión en galego, pero -mágoa!- eu non dispoño dela. 

Por outra parte, supoño que veríades algunhas novidades da biblioteca nestes días. Temos máis mesas para xogar ao xadrez na biblioteca, e acabamos de montar dous PUNTOS DE LECTURA fóra da biblioteca, pequenos recunchos con revistas, cómics e o que se nos vaia ocorrendo. 





Bo descanso por Samaín!



20 oct. 2013

Microrrelatos de terror... e outros concursos

Achégase o Samaín, e para celebralo á nosa maneira convocamos o II Concurso de Microrrelatos de terror do noso centro. Este curso ten novidades -lingüísticas- respecto á anterior edición. A continuación tedes as bases:

BASES DO CONCURSO:

  1. Os microrrelatos deben ser inéditos (non copiados), e encadrarse dentro do xénero do terror.
  2. Os microrrelatos han de ter unha extensión máxima de 125 palabras.
  3. Os microrrelatos poderán estar escritos en galego, castelán, inglés e francés.
    E deberán comezar, dependendo do idioma elixido, das seguintes maneiras:
    - EN GALEGO: “Falábase moito do lobo da xente, ese lobo que come carne humana...”
    [ X. MIRANDA, Pel de lobo]
    - EN CASTELÁN: “Ya estaba cerca, a unos metros, pero ellos estaban paralizados. De pronto vieron la sangre...”
    [SIERRA I FABRA, Asesinato del profesor de matemáticas]
    - EN INGLÉS: “This morning about the three o`clock, we were woken by a series of terrible screams...”
    [E.A. POE, The Murders in the Rue Morgue]
    - EN FRANCÉS: “ Mes cauchemars anciens reviennent. Cette nuit, j'ai senti quelqu'un accroupi sur moi...”
[GUY DE MAUPASSANT, Le Horla]
  1. Debedes procurar que non teñan faltas de ortografía.
  2. O prazo de entrega remata o venres 8 de novembro.
  3. Os microrrelatos entréganse na biblioteca, co voso nome, apelidos e curso.
  4. O xurado estará conformado polo profesorado do grupo de biblioteca e dos departamentos de linguas do IES.
  5. Haberá dous premios en cada idioma: un para o mellor microrrelato de 1º a 3º ESO e PCPI, e outro para 4º ESO, Bacharelato e Ciclos.
A escribir, toca!

Para entonarvos, podedes ver a primeira curtametraxe de Tim Burton, Vincent (1982) na que un neno de 7 anos que se cre Vincent Price, un antigo actor de terror,  métese por completo nos personaxes de Edgar Allan Poe:





Ademáis, está en marcha a 6ª edición do concurso Ciencia que conta, no que se vos propón que escribades unha narración en torno a temas científicos (nas propias bases, que tamén están na biblioteca, ofrécenvos suxestións). Tedes de prazo ata o 16 de novembro!

Mais, se o que vos gusta é debuxar nos taboleiros do insti hai información sobre un interesante concurso de viñetas.

A ver se vos animades!

13 oct. 2013

O Club de lectura e ALICE MUNRO

O pasado martes 8 de outubro tivemos a nosa primeira xuntanza deste curso. Viñeron os e as máis fieis do curso pasado e uníronse vairas caras novas de 1º ESO. Aínda que o tempo non deu para moito, chegamos a acordar ler neste primeiro trimestre El asesinato del profesor de matemáticas, de Jordi Sierra i Fabra (Barcelona, 1947), un magnífico autor xuvenil, do que temos un montón de libros -en castelán e tamén en galego- á vosa disposición. E temos tamén nomeados varios axudantes para colaborar na organización das reunións.

Quedamos, ademais, en que a próxima reunión teríamola o martes 28 de outubro. A ver se desta volta non se esquece ninguén...

Aproveito que me poño para lembrarvos que estamos a redactar as bases do II Concurso de microrrelatos de terror, esta vez con novidade "plurilingüe"...


E non vou rematar sen facer mención de que hai uns días se concedeu o Premio Nóbel de literatura a unha escritora canadense, Alice Munro (Ontario, Canadá, 1931), especialista en relatos cortos, realistas, con ton pesimista, pero moi atractivos ao tempo. Déixovos un enlace cun dos seus contos, "Radicales libres", moi do seu estilo, e aderezado con algún asasinato (xa que estamos co tema...).


25 sept. 2013

Retomamos a nosa andaina...

Benvidos, benvidas e moitos ánimos para este novo curso. De novo, continuamos a nosa andaina... Temos xa dispostos os carnés para o novo alumnado de  1º ESO e axiña farémoslles unha presentación da biblioteca e entregarémosllelos  Pouco despois realizaremos a nosa primeira reunión do club de lectura para este curso (ide cavilando... todo será escoitado).
Na biblioteca engrosamos a parte das películas cunhas cantas novas, bastante relacionadas coa filosofía e a historia, aínda que tamén hai algunhas outras de simple lecer. Adquirimos: 300, Ágora, Alejandro Magno, Troya, Matrix, Diamante de sangre, Te doy mis ojos, El discurso del rey.
Tamén dispoñemos de novos exemplares das revistas National Geographic e Historia (doados polo profesor Vicente). 



E Para que a espera pola reunión do club non se faga longa aos bos e boas lectores, déixovos aquí un pequeno gran texto  de Julio Cortázar sobre como subir unha escaleira: tamén do máis obvio sae boa literatura...


Instrucciones para subir una escalera
 [Instrucciones. Texto completo.] 
Julio Cortázar
Nadie habrá dejado de observar que con frecuencia el suelo se pliega de manera tal que una parte sube en ángulo recto con el plano del suelo, y luego la parte siguiente se coloca paralela a este plano, para dar paso a una nueva perpendicular, conducta que se repite en espiral o en línea quebrada hasta alturas sumamente variables. Agachándose y poniendo la mano izquierda en una de las partes verticales, y la derecha en la horizontal correspondiente, se está en posesión momentánea de un peldaño o escalón. Cada uno de estos peldaños, formados como se ve por dos elementos, se sitúa un tanto más arriba y adelante que el anterior, principio que da sentido a la escalera, ya que cualquiera otra combinación producirá formas quizá más bellas o pintorescas, pero incapaces de trasladar de una planta baja a un primer piso.
Las escaleras se suben de frente, pues hacia atrás o de costado resultan particularmente incómodas. La actitud natural consiste en mantenerse de pie, los brazos colgando sin esfuerzo, la cabeza erguida aunque no tanto que los ojos dejen de ver los peldaños inmediatamente superiores al que se pisa, y respirando lenta y regularmente. Para subir una escalera se comienza por levantar esa parte del cuerpo situada a la derecha abajo, envuelta casi siempre en cuero o gamuza, y que salvo excepciones cabe exactamente en el escalón. Puesta en el primer peldaño dicha parte, que para abreviar llamaremos pie, se recoge la parte equivalente de la izquierda (también llamada pie, pero que no ha de confundirse con el pie antes citado), y llevándola a la altura del pie, se le hace seguir hasta colocarla en el segundo peldaño, con lo cual en éste descansará el pie, y en el primero descansará el pie. (Los primeros peldaños son siempre los más difíciles, hasta adquirir la coordinación necesaria. La coincidencia de nombre entre el pie y el pie hace difícil la explicación. Cuídese especialmente de no levantar al mismo tiempo el pie y el pie).
Llegado en esta forma al segundo peldaño, basta repetir alternadamente los movimientos hasta encontrarse con el final de la escalera. Se sale de ella fácilmente, con un ligero golpe de ptalón que la fija en su sitio, del que no se moverá hasta el momento del descenso.
FIN

Se vos gustan os microrrelatos e queredes máis, non fiquedes coas ganas... podedes acceder a moitos  navegando pola rede.

30 jun. 2013

Comezo da "operación desconexión"

Si, cando menos por un pouco tempo, deixaremos de lado as rutinas cotiás e trataremos de cambiar os camiños do pensamento máis frecuentados... coa intención de volver ao novo curso con renovadas forzas e proxectos. (Quen teña que preparar os exames de setembro terán un tempo máis breve para desconectar, aínda que cunha boa planificación, haberá tempo para todo...).

Botando a vista atrás, remata un curso que pasou voando e que superou as miñas expectativas máis positivas, grazas en gran medida á biblioteca e ao club de lectura que funcionaron para min como un lugar -non só físico- de acollida e estímulo para o meu traballo. Así que, ademais de estar moi agradecida tanto aos rapaces, como aos colegas profes e  á directiva pola excelente acollida de todas as propostas e a participación nelas, teño -ou temos- por diante o reto de non decepcionar e continuar construindo un espazo cómodo para ler, aprender, xogar, curiosear...

Aproveito para poñer as fotos do noso último encontro no club de lectura, no que vimos a película Emilia Pardo Bazán, a condesa rebelde.

Boas vacacións!!

10 jun. 2013

Relato dunha excursionista do Club

Hoxe escribe Cindy Elsa Espiniella, de 1º ESO A, dando conta das visitas que fixemos o pasado xoves 6 de xuño:

"Vamos a una excursión. Primero pasamos por la Real Academia Galega (RAG).
En la RAG nos explicaron quienes se sentaban en los sillones... eran gente muy importante. Después, en la casa de Emilia Pardo Bazán, nos enseñaron las cosas que utilizaba, los cuadros, fotografías de ella, sus hijos y su marido. También, los libros que le dedicaban, el vestido y las poesías...
Y, por último, en el Arquivo do Reino de Galicia nos explicaron, en primer lugar, lo que hacían; en segundo lugar, nos enseñaron algunos libros que tenían y en tercer lugar donde guardaban los documentos; y cuarto y último, el laboratorio donde  restauraban los documentos antiguos".



















Quedaranos unha boa lembranza!

7 jun. 2013

De fotonovelas e películas...

Temos na bilbioteca unha nova exposición, esta vez de fotonovelas elaboradas por 4º ESO coa profe Xulia. 
Aquí queda unha mostra de Adriana (4º A) para abrir apetito, coa lembranza da saída a Pontevedra.


Lembrade que o martes 11 quedamos a ver a película sobre a vida de Emilia Pardo Bazán (damos caña ata o final, que non se diga...). 


6 jun. 2013

Ruliña, miña ruliña... as palabras que máis nos gustan...


Pois si, parece que no Lugrís  enchémonos de agarimo  cara o fin de curso (ou será que somos así?) e ao mirar para a nosa lingua as palabras que máis nos gustan (medida por número de votos) son  RULIÑA  e máis MORRIÑA
Nos topónimos gana por goleada RIAZOR, e entre os nomes propios VALERÓN non ten parangón (perdoade o pareado).  Penso que se nos ve demasiado o plumeiro deportivista (malia os tempos que corren).

Recollo aquí as explicacións que nos ofreceron quen propuxeron estas ben soantes palabras: 

- RULIÑA: "expresión moi cariñosa" (proposta por Antonio Chans, de STI 1º A)
- MORRIÑA:  "saudade, botar de menos" (proposta por Junquera López, de 4º ESO B), ou "un sentimento que abarca moitos sentimentos e unha palabra que todos entenden, pero nadie pode explicalo" (Noelia e Cristina Rodríguez, tamén de 4º ESO B)
- RIAZOR: "terra de fútbol" (Gonzalo Conde, de 4º ESO B)
- VALERÓN: "mago do fútbol" (Gonzalo Conde)

Realmente houbo propostas de palabras e explicacións excelentes, e na urna apenas si cabían os votos. Moitas grazas a todas e a todos, pois, pola vosa participación.





E seguimos -por pouco tempo xa- coa exposición de cómics de 4º ESO B, pendentes do final do concurso da mascota e hoxe estivemos de excursión co Club de lectura na súa versión ampla (desto faremos unha entrada aparte).